LOGBOEK BOURGES       [ NL / FR ]

 

woensdag 28 maart

Rijden. We vertrekken om 9 uur uit Rotterdam richting Bourges. Alles past net in de auto, het is voor't eerst dat we geen busje hebben gehuurd, alleen het hoognodige gereedschap gaat mee. Peter's Fender twin en 2 gitaren, JW's bas + Ampeg top, Cati's snare, bekkens + stokken. De rest kunnen we lenen van onze vrienden in Bourges waar we opnames gaan maken.
Bourges is een soort magisch centrum voor ons. De ritmesectie leerde elkaar hier in 1991 kennen toen JW er met zn krankzinnige noisepunk combo BatAttAck speelde op het printemps de Bourges festival. Cati kwam daar vanuit Tours om haar bandje te pluggen. Peter was chauffeur, de actieve lokale scene die we hier toen leerde kennen zijn inmiddels onze bloedverwanten.

Manon gaat ook mee. Ze is 3 en de dochter van Cati en JW. Ongeveer even oud als de kinderen van onze franse vrienden toen zij met de band van hun ouders door NL toerden. Zij spelen nu zelf in een hardcorepunk band...
JW is ziek, zoals gewoonlijk. Maar met een fikse cocktail van vitaminepillen, homeopathie en (vooral) paracetomol gaat het wel. Cati en Peter rijden lekker door en we komen 6 uur aan op het terrein van Emmetrop. Dit zet het ritme neer voor de komende week. We werken doodnormale werkdagen van 9 tot 6, weekend vrij.
Emmetrop is een degelijke stichting die behalve concerten ook exposities en diverse culturele evenementen organiseert. Het voormalig fabrieksterrein huisvest hun kantoor, oefenruimtes, een multimediawerkplaats, expositieruimtes, een circusschool en de zaal waar we gaan opnemen. We krijgen de zaal in ruil voor een optreden dat we hier woensdag gaan doen, samen met The Ex.

Op 1 detail na een hele goeie reis: de sleutels van de dakbox blijken nog ergens op een parkeerplaats ergens boven Lille te liggen. Aangezien we geen beroepsinbreker konden vinden moeten we naar een slotenmaker om het rotding te openen. Nu kan hij niet meer dicht...

Donderdag 29 maart

We kunnen Steph niet bereiken, we hadden een vage afspraak maar zouden nog bellen bij aankomst. No way. Dan maar gewoon naar de zaal. Cati brengt Manon naar de creche. Als Peter en JW om half 10 aankomen worden we bijna aangereden door een gaar Renault busje. Hierin zitten Eric, Steph en Stephal, onze opname crew. Het is tof elkaar weer te zien! Maar nu wel direct aan het werk...

De recordingopstelling wordt gewoon midden in de zaal gezet. 16-sporen Mackie tafel en harddisc-recording. Naast de band in de kleine fabriekshal. Producer (Steph) en technicus (Stephal) zitten naast de band, noodgedwongen omdat de bijbehorende keuken ramen mist, waardoor communicatie lastig wordt. We nemen alles live op. Alleen de zang gaan we later overdoen, maar omdat we niet willen tellen gebruiken we headphones om de guide zang te horen. Het moet voor de crew wel vreemd zijn om tijdens de sessies te worden ondergedompeld in ons kenmerkende lading teringherrie, zonder eigenlijk mee te krijgen waar het over gaat. Bij afluistering valt de puzzel op zn plek.

Steph en Eric spelen samen in teknopunk band Zygomatik Zone, en samen met Stephal hebben ze hun eigen geluidsbedrijf. Eerder hadden ze ook een eigen fanzine en een zaal in Mehun sur Yevre, bij Vierzon. Echte Lang Term Survivors, wat ook de naam is van een band die net als zij deel uitmaakt van de geengageerde franse punkscene rond Berurier Noir. 10 jaar terug, tijdens opnames met LTS, haalde Steph op het nippertje een gasfles uit zn brandende Saviem bus. Zo werkt hij ook met ons. Hij kent onze muziek, luistert op afstand en grijpt in waar nodig.
We proberen Underground een nummer dat nog niet af is, dat we eigenlijk nooit goed hebben kunnen terughalen.Cati zet een verkeerd ritme in. Stop. Cati komt nu met een geweldige beuk, maar de bas en gitaar spelen in ander ritme. Ptr en JW stellen bij ineens krijgt het een enorme drive. Stop! Steph stelt voor om te starten met bas + gitaar zoals we begonnen, dan drums en direct in de nieuwe maat. Het werkt, zo start de track in vliegende vaart, het effect van een drietrapsraket!

Vrijdag 29 maart

Gisteren was soundcheck, vandaag zijn we echt begonnen. We zetten 8 tracks op de 'band', en sommige lijken zelfs al af. De ruimte is lekker om in te werken, zo'n beetje het tegenovergestelde van wat we gewend zijn in de Jazzbunker, onze oefenruimte in Rotterdam, waar het betonnen plafond nog geen 2 meter hoog is. Het geluid is daar altijd een vage brij waarin weinig detail meer te onderscheiden is. Hier is het geluid super, we klinken lekker zwaar en smerig, zoals het hoort.

Eric: "Jullie muziek is zwaar en donker, maar niet pessimistich. Realistisch."
JW: Ja, net als de kapitein van het zinkende schip van W. Burroughs...

Peter: "Ik werd misselijk van jouw dwarse baspartij, maar vond dat eigenlijk wel lekker ".

We gaan om 6 opruimen, want de zaal wordt morgen gebruikt voor een festival. Steph maakt intussen mp3's van de ruwe mix. Thuis bij Babette en Kiko zetten we direct de CD op. Zijn verrast over hoe goed het nu al klinkt, want het is nog lang niet af. Manon herkent Peters zangstem en reageert goed. Kinderen hebben donders goed in de gaten of iets klopt of niet. Ze is gek op 'Giggi' Pop en the Stooges, behalve hun laatste album dan. Ook Grinderman vindt ze 'leuke ziekjes'.

Die laatste staat toevallig net op als Didier binnenvalt. Hij is opgewonden en dronken. Hij heeft het vignet veroverd van een vrouwelijke 'flic' die hem probeerde te versieren (of hij haar dat is niet helemaal duidelijk) in de plaatselijke kroeg. We drinken en lachen met hem mee tot laat in de nacht. Morgen zijn we vrij...

 

Zaterdag 31 maart

We logeren bij Babette en Kiko in Pont-Vert, ook een voormalig fabrieksterrein. Kiko heeft hier zijn atelier. Hij maakt superbe meubels van staal. In zijn werkplaats staat een tafel die eigenlijk in het museum hoort. Van Lieshout is overal met zn plastik troep, en dit staat hier gewoon weg te roesten! Dit klopt niet. Kiko's talenten zijn meer artsitiek dan zakelijk. En zonder zakelijk talent kom je niet ver in de kunstwereld. In de muziekcene is het niet anders. We zouden liefst alleen muziek maken, maar we zijn natuurlijk maar een stelletje loosers die bijbeunen met allerlei baantjes om van te leven...

 

Maandag 2 april

Uitgerust zijn we niet echt na het weekend, ondanks onze goede voornemens. Het valt niet echt mee om er weer in te komen, maar het lukt uiteindelijk om 3 tracks af te krijgen. Totaal zijn het 9 tracks, precies een vinyl album qua tijd. Vrijdag hadden we 8 tracks opgenomen, 3 ervan zijn goed. Heeft geen zin om hiermee verder te gaan... We moeten het niet hebben van perfectie, Stef begrijpt dit goed; zijn credo is: 'mieux est l 'ennemi de bien' (beter is de vijand van goed). Vandaag doen we 2 nummers over, en de nieuwe track So Many Times,, een hele stugge en stoempende ballade maakt de dag af.

 

Dinsdag 3 april

De laatste opnamedag in de fabriek-zaal. Er liggen nog 4 tracks die we voor het weekend al gedaan hadden, maar die we over willen doen. Het gaat goed. Alsof alles ineens op zn plek valt. 1 voor 1 kunnnen we gaan afstrepen.
Het R+R nummer I Like the Way klonk wat braaf in de 1e versie, vandaag spelen we hem een stuk vuiger, hoe we hem willen horen. China spelen we puntiger, meer pit.
Nightmare Train is een nummer van Joe Byrd and the Field Hippies uit 1969 dat eigenlijk over president Johnson gaat maar net zo goed over Bush kan gaan, en dat Ptr altijd al wilde coveren. Vandaag heeft JW eindelijk de basloop door (het nummmer heeft naar zijn mening 3 akkoorden teveel) zodat we deze ook af kunnne maken.
'Sound of Blood' is een nummer met een enorme trage en slepende beuk. De versie vandaag is nog trager en slepender, en vooral langer; het eindigt in zware dub-achtige groove. In de Jazzbunker in Rotterdam gaan de freejazz blazers van Ret Marut hier nog een extra spoor bijzetten. Het voordeel van harddisk recording...

We zijn lekker vroeg klaar, dat voelt vreemd, maar we hebben toch alles gedaan wat we wilden doen. Morgen gaan we spelen in dezelfde zaal en daar hebben we zin in!
3 Jaar eerder speelden we ook voor Emmetrop, dat was met Harry. Harry was eigenlijk blijven hangen na de periode dat hij Nique verving toen we met Marian speelden. Het klikte niet echt, maar we wilden hem er ook niet zomaar uitgooien, Harry wilde ons ook niet in de steek laten, maar wist gewoon niet wat te spelen... In Bourges had Steph Harry bijna helemaal uitgezet omdat hij als er als een soort stoorzender doorheen zat te tetteren... Harry is een geniale muzikant, maar het werkt beter als de band zijn muziek speelt (zie The Must).

Woensdag 4 april

Als we net klaar zijn met de soundcheck komt The Ex binnen. Zanger Jos schud handen, 'bonjour, cava?' totdat Terrie ons herkent als 'die gekken uit Rotterdam'. De altijd weer gezellige A'damn-R'damn rivaliteit. Nee niet lullig bedoeld, het was echt gezellig. Er is even verwarring over de soundscheck, the Ex zou alleen een linecheck doen maar komt vroeger dan verwacht. Ze gaan toch akkoord om geen soundcheck te doen, wat ons en het personeel een hoop gedoe scheelt. We eten samen in de keuken. De catering van Emmetrop is super. Vandaag was er een probleem omdat de vaste kok vrij had en er door de stagieres gekookt moest worden. Een week eerder was hierover al een hele middag vergaderd, er moest ook voor vegetariers gekookt worden, daar hadden de stagieres geen ervaring mee. Eigenlijk zouden ze bij de nederlandse podia catering stage moeten lopen in Frankrijk!

Om 9 uur beginnen we, de zaal is al aardig gevuld. Een uur tevoren maken we een setlijst van de nummers die we de hele week gespeeld hebben, het is eigenlijk een soort try-out, want dit is voor' t eerst dat we de nieuwe set live spelen, veel nummer kregen deze week pas een min of meer definiteve vorm. De opbouw werkt zoals hoopten dat ie zou werken, een spanningsboog die opkomt, dan wat daalt, en dan langzaam maar exponentieel omhoog gaat. Zoiets kan ook finaal mislopen, zeker met nieuwe nummers, maar dat gebeurt niet. Het voordeel van een concert is dat je fouten mag maken, dat heeft namelijk toch bijna niemand in de gaten, zodat je je volledig kan richten op waar het eigenlijk om gaat: op de energie en de gekte van onze muziek. Het geluid op het podium is niet altijd optimaal, maar aan het publiek is te zien dat het in de zaal overkomt. Stef kent ons inmiddels door en door en weet exact hoe hij onze sound moet neerzetten. Er wordt gedanst, zelfs op in principe ondansbare nummers als Sound of Blood en de climax is Underground, dansen op de rand van de vulkaan, gezien de weinig vrolijke tekst van dit nummer.
Omdat we ons album nog niet afhebben verkopen we alleen slips, een contrast met The Ex die hun indrukwekkende ouevre op een tafel heeft liggen. Het zijn niet zomaar slips, ze zijn gedrukt door onze vriend Pierre die zich vorig jaar voor een trein gooide...

 

Donderdag 5 april

Vandaag zijn we wat minder in vorm... maar gelukkig hebben we een vrije ochtend. Vanmiddag gaan we onze spullen opruimen en verhuizen we naar Eric, in de kelder onder zijn huis in Mehun sur Yevre gaan we de zang opnemen. Cati heeft weinig stem vandaag, maar Ptr genoeg om drie tracks te zingen.

wordt vervolgd...

LINKS:

VIDEO'S ON YOUTUBE

blog / resentie concert 4-4 Emmetrop, Nadir

Clark centre (artikel)

[ contact ] [ Homepage ]